'“Mama heeft gedurende heel haar leven een diepe indruk nagelaten bij velen. We vroegen aan enkelen van hen om te vertellen over hun ontmoeting met haar. Ontmoetingen die plaatsvonden op heel verschillende momenten in mama’s leven. Mensen die haar genegen waren. We hopen dat jullie aan de hand van deze getuigenissen mama nog beter leren kennen en dat jullie de rode draad in al deze verhalen herkennen. Ik wens jullie ook toe dat dit een plek van troost en plezier wordt.”
Marieke
-
"Goedele était une femme douce et attentive, avec une grande écoute, et un sourire généreux."
Familie Sema
-
![]()
“Met rust en oprechte betrokkenheid stelde dr. Goedele mensen op hun gemak.”
WGC De Link
-
![]()
"Ze kon uitzonderlijk goed luisteren en gaf wijze, doordachte raad. Haar steun en zorg voor ons, en in het bijzonder voor onze mama, waren enorm en het gemis is immens ."
Jan en Leo Heyrman
-
![]()
"Je bent en blijft een monument in onze gemeente en ver daarbuiten!"
Mimi De Graef-Wuyts
-
![]()
"Het Fonds weerspiegelt perfect wie zij was: iemand die zich haar hele leven inzette voor haar lokale gemeenschap en toegankelijke gezondheidszorg."
Karlien Heyrman
-
![]()
"Het is bijzonder om hieraan te hebben mogen meedenken en te zien hoe de familie dit met grote toewijding draagt."
Vinnie Detaeye
-
![]()
“Goedele staat niet graag in de schijnwerpers. Het zou haar vermoedelijk ongemakkelijk maken te weten dat er een fonds opgericht wordt op haar naam...”
Tessa Van Houtte
-
![]()
"Een bescheiden vrouw, zonder grootspraak, eenvoudig, vanuit het hart."
Monique en Chris Vermincksel, Chris van Campe, Marleen Hiels en Irène Gorrebeeck
-
![]()
"Goedele was er geëngageerd als ziekenhuisarts en als lesgever in de verpleegschool Bikisa, waar ze het niveau mee optilde tot het beste van de Evenaarsprovincie."
Mia en Guy Coppens – De Keyser
-
![]()
"De confrontatie met de grote armoede heeft ons diep geraakt... We hebben ook even Moeder Theresa ontmoet in Calcutta in het huis der stervenden…"
Luus De Smet
-
![]()
"Voor SamenVoorKruibeke was Goedele de ideale versterking om ons sociaal beleid nog sterker, menselijker en oplossingsgericht te maken."
Jos Stassen
-
![]()
"In haar omgang met familie en vrienden bracht ze mensen samen."
Kathleen, Yvette en Steven, Elisabetta en Geert, Christine en Peter (+)
-
![]()
"Haar enige bedoeling was om voor ons allen van een huis een warme thuis te maken waar het goed is om te wonen."
Medebewoners in Residentie Barzeele: Chris en Raf, Magda en Luc, Raf en Chris, Erik en Julia
-
![]()
"Zij bewees dat uitmuntend vakmanschap en menselijke nabijheid perfect samen kunnen gaan. In een wereld van guidelines en protocollen bleef zij het menselijke ijkpunt."
Peter Van Breuseghem
-
"Goedele was een katalysator voor onze samenhorigheid en de aanleiding voor zoveel mooie reizen samen."
De 14 billekes
-
![]()
"Samen werken was niet moeilijk. Alles kon besproken worden. Het was geven en nemen. We vulden elkaar aan."
Christine Beirens
-
![]()
"Haar warme vriendschap en haar uitstralende rust deden je deugd."
Wilfried en Cathérine
-
![]()
"Zonder Goedele was de praktijk nooit geworden wat die nu is.
Team zorgSaam Rupelmonde
-
![]()
"Zij was het die in mijn eerste werkweek op het LOI meteen een overleg wou om de verhoogde instroom aan asielzoekers te bespreken. "
Laszlo Kosolosky
-
![]()
"Voor haar was iedereen gelijkwaardig en verdiende elkeen een nieuwe kans om zijn of haar situatie te verbeteren."
Filip Vercauteren
-
![]()
"Ze had dat stille talent om je tegelijk gerust te stellen én ernstig te nemen, hoe klein of groot je zorg ook was."
Toon en Jan De Bock
-
![]()
"Elke reiziger ging buiten met een goed gevoel, zelfs de meest bezorgde of meest onzekere. "
Dr. Ludwig Apers
-
![]()
"Voor zowel het team als de bezoekers was zij een baken van vertrouwen."
Chris Vermeulen
-
![]()
"Zij was er maar heel even. Haar vuur is eeuwig. Moeders zijn eeuwig."
Luc Bonneux
-
![]()
"Haar praktijk, haar persoon, voelde als een veilige plek waar genezing en groei mogelijk was, op je eigen tempo en met respect voor wie je bent."
Ronald De Keersmaecker
Liefste mama
Zoveel mooie herinneringen zitten verankerd in mijn hart.
Mijn vroegste herinnering met jou dateert van in Congo. Ik die gek was op alle exotische bloemen en jou een boeketje gaf. Jij die me dan zei om me te gaan wassen en toch eens een kleedje aan te doen…
We kozen allebei een job die dicht bij de mensen staat. Zelfs al zal ik nooit kunnen tippen aan jou, mama, jouw sociaal engagement leeft een beetje voort in mij. Ook dit creëerde verbondenheid tussen ons.
Maar onze band kreeg een extra dimensie toen ik ook mama werd, 15 jaar geleden. Je luisterde, je gaf raad en je voelde feilloos aan wanneer ik het soms moeilijk had. Je zei dikwijls dat je zo trots was op ons gezin. Je was het gelukkigst als we samen waren. We zagen jouw mooiste lach met de kindjes erbij.
Die lach deemsterde stilletjes aan weg... Op een van onze laatste momenten zei je dat wij verder moeten gaan zonder jou. En na al het verdriet dat ons soms nog overvalt, zullen we terug lachen voor jou mama.
We vinden onze glimlach terug in alle mooie verhalen en herinneringen, in jouw engagement en de liefde en steun die je voor vele mensen hebt betekend. Dit fonds dat jouw naam draagt geeft ons die warme verbondenheid.
We willen jouw naam niet vergeten.
Jouw naam, ons hart
En een stukje van zovelen
Sofie
Mama had de gave om altijd het goede in mensen te zien. Ik kon vaak niet begrijpen waarom ze nooit boos werd. Als tiener gaf ik haar nochtans vaak genoeg een reden om dat wel te zijn :-).
Ze was niet de vrouw van de grote (verzet)acties. Ze luisterde, probeerde te begrijpen en mee naar oplossingen te zoeken. Ze stond niet aan het stuur, maar wel op het achtersteven, zo mee richting gevend aan onze levens, onze persoonlijke reis – zachtjes duwend, zachtjes remmend.
En zo was mama ook in die veel te korte periode van ziek-zijn: in het begin willen begrijpen om uiteindelijk te aanvaarden dat niemand het begreep. Geen verzet, geen opstand. Ook op dat moment zijn zij en ik even gebotst.
Ondertussen weten we beter… het was de moedigste beslissing die ze daar nam, dat laatste weekend. In alle zachtheid – zo typerend voor haar – niet in boosheid, wel in berusting – om ons begrip vragen. Ons de kans geven om afscheid te nemen.
En deze keer nam ze wel zelf het stuur in handen.
Mama, we missen jou.
Marieke
Zaterdag 7 maart werd Pieter-Jan, het jongste kind en enige zoon van Goedele en Bart, geïnterviewd op de lokale radio zender Radio Barbier door niemand minder dan Leo Heyrman, de broer van Goedele.
Luister hier naar het interview:
Wij, Goedele, Leo en Jan, groeiden op in een warm gezin in Bazel. Mama was regentes, Papa zorgde voor zijn fruitbomen en kippen.
Toen Goedele zo’n jaar of vijftien was, ging ze op internaat in Sint-Niklaas. Dat was haar eigen keuze. In een huis waar haar broers geregeld in de clinch gingen was rust vinden niet evident en vooral: Goedele kon niet tegen ruziemakers.
Op haar achttiende trok ze naar India, waar ze verbleef bij nonkel Theofiel, die er als pater werkte. De armoede die ze daar zag, raakte haar diep. Tegelijk was ze onder de indruk van wat het betekent om er te zijn voor de armsten. Ze merkte van dichtbij hoe hulp, hoe klein ook, een wereld van verschil kan maken. Die ervaring heeft haar blijvend gevormd.
Na haar studies Geneeskunde trok Goedele met haar man Bart enkele jaren naar Congo om ook daar ten dienste te staan van mensen die zorg en aandacht nodig hadden. Ze deed dat zonder groot vertoon, vanuit een diepe overtuiging en menselijkheid.
Onze zus was de kalmte zelf. Ze kon uitzonderlijk goed luisteren en gaf wijze, doordachte raad. Haar steun en zorg voor ons, en in het bijzonder voor onze mama, waren enorm en het gemis is immens .
Met het Fonds Goedele Heyrman willen we haar levenshouding verder laten leven: dienstbaarheid, rust, luisteren en zorg voor anderen. Zo blijft Goedele aanwezig, niet alleen in onze herinnering, maar ook in de hulp en steun die dit fonds mogelijk maakt.
Jan en Leo Heyrman
Lieve oma
Hier staan we bij jouw boom
Onze omaboom
Je bent nu nog in je winterslaap
Zachtjes ingedommeld
Tot op de dag dat je zo groot zal zijn
dat je tot aan het raam van pipa reikt
Een extra boom bij de jungle op het terras
Om elke morgen dag te zeggen
Om te wuiven
Mee te ruisen met de wind
En soms ook treurig te zijn
als je takken breken of de blaadjes vallen
Maar je zal zoveel liefde voelen
Als we jouw schors aanraken
Vertellen over onze dag
Iets liefs kerven in je stam
De mooiste boom van Barzeele
Dat ben jij nu
Onder jouw takken zal er schaduw zijn
Lekker koel
Zoals jij het graag had
zoals vroeger onder de notenboom
Maar er zal ook veel licht zijn
Een lieve lach van David
Een zot dansje van Juliette
Een mooie tekening van Gaston
Een zachte mijmering van Lou
Een muziekchoreo van Nora, Louise en Isolde
Een nieuwe vondst onder je voeten van Josse
Je zal meevoelen met ons
Meedeinen op dagen
van feest en van verdriet
We zullen je heel dicht bij ons dragen
Groei zacht lieve omaboom
Sofie
Goedele was mijn meter. Maar ze was zoveel meer dan dat. Ze was mijn vertrouwenspersoon, mijn klankbord, iemand bij wie ik altijd terechtkon. Goedele had het talent om écht tijd te maken voor mensen. Met een enorme empathie en zorg voor anderen, tot het allerlaatste moment.
Mijn herinneringen aan haar lopen door mijn hele leven: van mij leren zwemmen als kind, tot het geven van medisch advies voor mijn zoontje of raad op mijn werk. Ze was er altijd. Soms zo vanzelfsprekend dat je het bijna als gegeven begon te zien. Maar net dat typeerde haar: onvoorwaardelijke aanwezigheid, zonder veel woorden of verwachtingen.
Haar laatste woorden aan mij waren: “Blijven doorgaan, je bent goed bezig.” Woorden die ik voor altijd met me meedraag.
Het idee dat haar engagement en zorg nu verder leven via het Fonds Goedele Heyrman, geeft me troost en hoop. Het Fonds weerspiegelt perfect wie zij was: iemand die zich haar hele leven inzette voor haar lokale gemeenschap en toegankelijke gezondheidszorg. Ik ben ervan overtuigd dat ze niets liever zou willen dan dat haar levenswerk op die manier blijven voortbestaan.
Karlien Heyrman
Goedele, jij was voor mij:
De dochter van een voor mij zeer dierbaar echtpaar, jouw geweldige ouders;
Dé babysit bij uitstek voor onze 5 kinderen;
Dé toeverlaat in alle momenten van geluk;
Dé steun in zeer moeilijke dagen;
Maar vooral: dé hulp en toeverlaat én het nodige rustpunt bij het uitbouwen van het C.M.V.G. (Centrum voor Man, Vrouw en Gezin) in Bazel. Een open deur voor mensen, oud, volwassenen of jongere, die nood hadden aan een luisterend oor. Lid van ons team: huisartsen, verpleegkundigen, psychologen, advocaten en andere hulpverleners. Wij vergaderden elke maand of extra bij hoogdringendheid, en jij was steeds aanwezig. Wij geloofden in onze hulpvragers en wilden hen verder helpen. Gratis! Wij gingen ervan uit dat mensen met zorgen vaak al in financiële problemen zitten en géén hulp kunnen zoeken. Het team steunde mij ook in mijn huisbezoeken, daar werd vaak meer duidelijk dan in het cabinet.
Goedele’s sterkte was haar eenvoud. Elkeen kon bij haar terecht.
Ze heeft mij steeds gesteund en geholpen om in mezelf te geloven.
Samen met haar volgde ik in Leuven een 2-tal dagen studiedagen bij Steven De Batselier, psycholoog en dé ‘antipsychiater’. Zijn uiteenzettingen waren de basis waaruit wij vaak konden putten bij het begrijpen van emoties tussen moeders en hun kinderen. Voor mij ging er een wereld open!
Dank lieve, lieve Goedele dat je in mij geloofde. Jij hebt me sterk gemaakt.
Je bent en blijft een monument in onze gemeente en ver daarbuiten!
Mimi De Graef-Wuyts
Van de Bazelse vriendinnen van KABAZ – WASAKA – het WANDELGROEPJE
Onze meer dan 50-jarige vriendschap met Goedele ging van start in 1970 bij de oprichting van de lokale jeugdclub KABAZ (Klub voor Allen BAZel). In haar toenmalige volleybalploeg speelde de 15-jarige Goedele als enige vrouwelijke speelster in de toen geheel mannelijke Bazelse competitie! Ze stond er goed haar “vrouwtje”! Enkele jaren later, in een ondertussen gemengde gemeentelijke competitie, met mannen- èn vrouwenploegen, waren we erg succesvol en verhuisden we naar de nationale competitie waar we kampioen speelden in eerste provinciale! Om terug, fin de carrière, te eindigen in de lokale competitie onder de naam WASAKA. Dit groepje werd jaren later, wanneer de meesten onder ons ondertussen pensioengerechtigd waren, herboren en herdoopt in “het WANDELGROEPJE”.
Goedele herinneren we ons als een lieve vrouw, altijd bereid om te luisteren en als dat nodig was te helpen. Een bescheiden vrouw, zonder grootspraak, eenvoudig, vanuit het hart. Een sterke vrouw, zij combineerde haar gezin met een drukke dokterspraktijk, een breed sociaal leven, en “stille” hulpverlening aan zij die het nodig hadden. Een intelligente vrouw, zij interesseerde zich ook voor de wereldproblematiek en het maatschappelijk gebeuren. Ze las veel, bezocht musea, ging naar films kijken en woonde concerten bij. Een integere vrouw, rechtvaardig, eerlijk en duidelijk in haar aanpak.
Wij, het Wandelgroepje (ex Kabaz, ex Wasaka) missen Goedele zeer, haar goedheid en doorzettingsvermogen, haar guitige lach en haar wijsheid. We zijn dan ook zeer verheugd met de oprichting van het Fonds Goedele Heyrman, dat, via haar lokale werking, Goedele een beetje terug zal brengen naar haar dorp…
Monique en Chris Vermincksel, Chris van Campe, Marleen Hiels en Irène Gorrebeeck
Onze vriendschap dateert van onze jaren in Leuven. We deelden een studentenhuis met zeven meisjes. Goedele was een jaartje ouder, net 21 en mocht het huurcontract tekenen.
Haar kot werd onze ’zoete’ inval. We deelden lief en leed. We werden samen dokter en vierden elkaars trouwfeesten. In die jaren werden banden gesmeed die nooit meer verbroken werden.
Na Leuven gingen we elk onze weg maar de vriendschap bleef. Naarmate we ouder werden groeide het besef over de kostbaarheid van onze band.
Goedele was een katalysator voor onze samenhorigheid en de aanleiding voor zoveel mooie reizen samen. Ze was rustig, oprecht, warmhartig, een zachte hand op elke schouder, ontvankelijk voor ieders wel en wee. In haar eigen leed was ze uitzonderlijk moedig, een voorbeeld voor iedereen.
Het stond in haar naam geschreven, “Goedele”: het goede zien in mensen, hun problemen erkennen en ernaar handelen. Moge het Fonds Goedele Heyrman die spirit levend houden en haar werk als toegewijde huisarts op een andere manier verder zetten.
De 14 billekes
Goedele was warm, betrokken en aanwezig, ook binnen haar schoonfamilie. Haar oprechte zorg en luisterend oor, wanneer nodig, zullen ons altijd bijblijven. Ze was een toegewijde arts, collega, dochter, zus en vriendin, zowel tijdens haar verblijf in Afrika als in de vele jaren in België. In haar omgang met familie en vrienden bracht ze mensen samen. Als familie stonden we minder dicht bij haar professionele engagement. Als schoondochter, schoonzus en tante mochten we daarentegen haar liefde, haar belangeloze inzet en haar oprechte empathie van nabij ervaren.
Het Fonds Goedele Heyrman wil haar werk verderzetten en haar engagement voor anderen blijvend verankeren, als eerbetoon aan wie ze was. Binnen de familie herinneren we haar vooral om haar warmte, haar openheid en haar inzet voor anderen.
Liefs,
Kathleen, Yvette en Steven, Elisabetta en Geert, Christine en Peter (+)
Goedele …
De nicht waar we tijdens onze jeugdjaren heel erg naar opkeken door de status die jij al had verworven terwijl wij nog in woelige waters verkeerden. We kenden je eigenlijk niet echt goed. Tot nonkel Koen het geweldig idee had om met de ganse Smettenfamilie op weekend te gaan naar Amberloup. We leerden je daar kennen als een aangename verteller, een vrouw met zin voor humor en bovenal een groot hart. Goedele, meer en meer werd jij de “super glue” van onze familie, je nam de organisatie van het familieweekend samen met ons over en zo werd onze band nog beter. Toen het noodlot toesloeg bij ons op de berg toonde je eens te meer jouw groot hart. Je kwam regelmatig met Bart naar Veltem om een weekend te Filliesitten, beladen met comfort food.
Je was niet enkel de dokter van Bazel maar ook van onze grote familie, we zijn je daar enorm dankbaar voor.
Het fonds Goedele Heyrman is jou dan ook op het lijf geschreven.
Goedele… voor altijd in ons hart ♥️
Leen en Veerle Dierickx
Goedele en ik zijn geboren in hetzelfde jaar (1955), ik in februari, toen Bazel helemaal ondergesneeuwd was, Goedele 10 maanden later op 24 december. Ze was wat te vroeg geboren en werd thuis in een grote schoendoos opgevuld met watten dicht bij de warme stoof in de woonkamer gezet. Een couveuse avant la lettre!
We groeiden op in het landelijke Bazel. Ik herinner me nog levendig het eerste bezoek bij haar thuis waar haar papa Jef in zijn grote tuin een hangar had met duizenden legkippen. Dagelijks eieren rapen! Daarnaast was er de zeer grote boomgaard met fruitbomen.
We gingen naar de lokale kleuter- en lagere school en nadien naar het middelbaar, op internaat, in Sint-Niklaas in de OLV-Presentatie: Goedele in de Grieks-Latijnse, en ik in de Wetenschappelijke afdeling.
Goedele was een fijne vriendin, naar wie ik opkeek omwille van haar eenvoud en haar respect voor anderen.
Als 18-jarigen, net na de humaniora, en na wat vakantiewerk om centjes voor de reis te verdienen, zijn we naar het verre India getrokken, op bezoek bij haar grootnonkel Pater Philemon Heyrman, Jezuïet in India. Bij onze aankomst in de luchthaven van Calcutta droegen we allebei een rode sjaal om door hem herkend te worden. Hij had ons immers nog nooit ontmoet! Op vraag van Nonkel Phil hadden we in onze bagage een bokaal pekelharing meegebracht. Zijn lievelingsgerecht. Bij de opening van de bokaal bleek de vis – helaas - helemaal verdorven!
Het was een indrukwekkende reis. We werden hartelijk verwelkomd. Maar de confrontatie met de grote armoede heeft ons diep geraakt... We hebben ook even Moeder Theresa ontmoet in Calcutta in het huis der stervenden… We reisden er rond met het openbaar vervoer in overvolle bussen, met onze (gereserveerde) zetels op het dak! Die werden er dan afgehaald om in de bus bij te zetten. Die dagen overleefden we op bananen en chapati's...
En later allebei naar Leuven getrokken om er geneeskunde te studeren. Toen al kreeg bij Goedele het idee vorm om ooit, later, na haar studie, naar de ontwikkelingslanden te vertrekken... En dit is later effectief bewaarheid geworden wanneer ze samen met Bart in 1983 naar Zaïre (nu Congo) trokken.
Ik hoop van harte dat haar bekommernis voor het welzijn van mensen, en zeker van de minstbedeelden, zo kenmerkend voor Goedele, verder vaste vorm mag krijgen in de werking van het Fonds Goedele Heyrman.
Goedele, je zal altijd bij ons blijven…
Luus De Smet
PS: op de foto (daterend van 23/02/2025) staat Goedele rechts achteraan met haar dochter Marieke (mijn schoondochter). De foto werd genomen nav mijn 70ste verjaardag. Goedele was toen reeds ziek maar heeft zeer genoten van die dag. Amper 4 weken later is ze overleden in Leuven…
Nadat ik 9 jaar alleen had gewerkt, kwam Goedele de praktijk in de Kalverstraat versterken. We hebben 27 jaar samengewerkt. We waren één van de eerste duo-praktijken in het Waasland.
Naast het medische, interesseerde ons ook het sociale en emotionele leven van de patiënt. Onze huisbezoeken, de lange gesprekken met de patiënt (dikwijls de laatste patiënt na een lange werkdag) gaven ons dikwijls een andere kijk op het geheel.
Goedele kon als geen ander luisteren - geduldig- met haar rustig karakter gaf ze de mensen moed. Vaak gingen ze bijna genezen naar huis.
Samen werken was niet moeilijk. Alles kon besproken worden. Het was geven en nemen. We vulden elkaar aan. We vervingen elkaar, indien nodig. We bespraken de moeilijke dossiers, zodat we onze zorgen konden delen.
Ik geloof dat dat de sterkte was van onze praktijk. Onze verschillende aanpak, en ons wederzijds respect.
Het fonds dat wordt opgericht ter ere van Goedele, zal zeker haar manier van werken naar voor schuiven.
Christine Beirens
Dag Goedele,
Toen ik van Bart vernam dat hij samen met jullie kinderen een Fonds Goedele Heyrman wou oprichten, dacht ik onmiddellijk “waarom het niet de naam LIKELEMBA geven”? Tegelijkertijd dacht ik ook “Goedele staat niet graag in de schijnwerpers. Het zou haar vermoedelijk ongemakkelijk maken te weten dat er een fonds opgericht wordt op haar naam...”
Onze wegen kruisten mekaar voor het eerst toen we in Leuven samen onze huisartsenopleiding afwerkten, ergens in de periode 1990-1991. jij na 7 jaar werken in een ziekenhuis in Congo, het toenmalige Zaïre. Het klikte onmiddellijk. Jij startte als huisarts in Rupelmonde en ik als HAIO (Huisarts in opleiding) in het naburige Steendorp. En zo werd Goedele niet alleen mijn mentor, collega maar ook mijn vriendin.
Goedele, je was niet alleen begaan met je patiënten maar zag ook altijd het bredere plaatje. Je engageerde je in veel sociale initiatieven van de gemeente, die een bijdrage leverden aan de gezondheid van mensen, niet alleen op mentaal of fysiek vlak maar ook financieel en sociaal.
Naarmate ik meer over de intentie van het Fonds Goedele Heyrman las, zag ik dat al deze aspecten die jou zo typeren en nauw aan het hart lagen mooi in het Fonds vervat zijn. Daarom denk ik dat je het best ok zou vinden je eigen naam aan dit Fonds te geven en niet de naam Likelemba.
Likelemba klinkt bovendien voor velen immers vreemd in de oren; ook ik moest de juiste betekenis nog even opzoeken. Het is een woord in de Centraal-Afrikaanse taal Lingala en kan vrij vertaald worden als “wederzijdse hulp” of “solidariteit”. Samen met Bart en andere vrienden richtte jij zo’n fonds op voor de financiering van het onderwijs van de kinderen van jullie collega arts dr. Sema in Zaïre. Hij overleed op 37-jarige leeftijd in een dramatisch vliegtuigongeval in Oost-Congo, ook veel te jong. Hij liet een echtgenote en 4 kinderen achter…
Mijn ouders waren ook nauw betrokken bij dit project. Dr Sema heeft immers een jaar bij hen ingewoond tijdens zijn opleiding Volksgezondheid aan het Tropisch Instituut in het academiejaar 1992-1993.
Ergens hoop ik op een domino effect, omdat jij nu nog steeds zoveel mensen aanspreekt, samenbrengt en inspireert. Ik kijk echt uit naar de nieuwe initiatieven die dankzij het Fonds Goedele Heyrman zullen ondersteund worden.
Liefs,
Tessa Van Houtte
Goedele, ons Goedele, de mama van groepspraktijk zorgSaam.
Goedele was altijd doordrongen van ‘zorgen voor’. Zo bracht ze op een dag Liesbeth en An samen en plantte een zaadje dat later zou uitgroeien tot ons dreamteam.
Zonder Goedele was de praktijk nooit geworden wat het nu is, een team van zorgverleners die haar missie willen verder zetten. Die haar levenswerk, het zorgen voor alle medemensen, proberen uitdragen op de manier die zij ons geleerd heeft. Een manier van in het leven staan die haar zo eigen was, ‘zorgen voor’ recht vanuit het hart. Veel patiënten waren al quasi genezen als ze bij haar het kabinet buiten stapten.
Er is geen beter passende manier om Goede(le) haar nagedachtenis te eren dan het oprichten van het Fonds Goedele Heyrman.
Goedele, wij missen je nog elke dag, maar jouw lichtje zal altijd blijven schijnen bij ons.
team zorgSaam Rupelmonde
Goedele was voor ons een huisarts zoals je ze vandaag nog zelden tegenkomt: betrouwbaar, betrokken en deskundig, met een luisterend oor dat nooit gehaast klonk. Bij haar voelde je je geen nummer, maar een mens met een verhaal dat er mocht zijn. Ze had dat stille talent om je tegelijk gerust te stellen én ernstig te nemen, hoe klein of groot je zorg ook was.
Onze band met Goedele liep bovendien verder dan het medische. Voor ons ‘moeke’ was ze een fantastische vriendin, iemand met wie ze lachte, huilde, sprak & deelde. Die warme nabijheid maakte dat wij ons als gezin altijd gedragen en gezien voelden. We koesteren die herinneringen, zowel de kleine alledaagse als de momenten waarop haar aanwezigheid een wereld van verschil maakte.
Dat er nu een Fonds voor haar naam ontstaat, voelt bijna vanzelfsprekend. Het weerspiegelt precies waar zij voor stond: zorg die toegankelijk is, dicht bij de mensen, met een open blik en een warm hart.
We blijven haar missen, maar vooral: we blijven dankbaar dat zij een stukje van ons leven is geweest.
Toon en Jan De Bock
Dr Goedele Heyrman
Een zeldzame harmonie van ziel en vakmanschap
In ons vak als huisarts komen we dagelijks in aanraking met de meest uiteenlopende vormen van lijden die een mensenleven kunnen tekenen. Goedele wist daar als geen ander mee om te gaan.
Zij zag iedereen staan, zonder enig a priori, zonder onderscheid en schonk haar patiënten een fundamenteel gevoel van grondvertrouwen. Maar vergis u niet: die mildheid was allesbehalve goedgelovigheid of naïviteit. Goedele was geen watje: zij kon mensen en situaties feilloos inschatten. Juist omdat ze de menselijke natuur zo door en door begreep, kon ze iedereen met diezelfde onuitputtelijke genegenheid tegemoet treden.
Zij bezat een innerlijk kompas dat haar persoonlijke en professionele leven doordesemde: een diepe verwondering voor het leven en een onbaatzuchtig engagement voor de gemeenschap. Goedele was uiterst betrouwbaar, concreet en onverzettelijk, steeds op een vriendelijke manier, zonder ooit aandacht voor zichzelf te zoeken of het gesprek te overheersen
Wat haar écht uniek maakte, was dat zij die professionele diepgang koppelde aan een opgeruimde en positieve natuur. Ze was altijd goed voor een kwinkslag; een relativerende noot die precies op het juiste moment lucht gaf aan de zwaarte van het bestaan. Zij bewees dat uitmuntend vakmanschap en menselijke nabijheid perfect samen kunnen gaan. In een wereld van guidelines en protocollen bleef zij het menselijke ijkpunt.
Peter Van Breuseghem
Jarenlang was Goedele een erg gewaardeerde medewerker in het vaccinatieteam van het ITG. Tussen haar drukke bezigheden als huisarts hield zij eraan één namiddag in de week te consulteren in de reiskliniek, waar zij veel meer deed dan 'spuitjes zetten'. Ook hier werd zij gewaardeerd omwille van haar warme, empathische benadering van de kandidaat reizigers. Ze zorgde ervoor dat zij niet alleen konden vertrekken met de noodzakelijke vaccinaties, maar ook met gericht advies en informatie die Goedele niet zelden uit haar persoonlijke ervaringen haalde. Elke reiziger ging buiten met een goed gevoel, zelfs de meest bezorgde of meest onzekere.
Binnen het vaccinatorenteam werd zij erg geapprecieerd omwille van haar rijke ervaring, maar ook precies om die empathische houding, die zij ook tegenover haar collega's toonde. Toen ze het wat rustiger aan wou doen en besloot de wekelijkse trip naar de vaccinatiekliniek in Antwerpen stop te zetten werd dat aangevoeld als een groot gemis. Maar haar rustige en empathische manier van werken geldt tot op heden als een na te volgen modelconsultatie.
Dr Ludwig Apers
Adjunct kliniekhoofd polikliniek ITG
Voor mij is het als patiënt essentieel om me veilig te voelen. Geborgen. In een omgeving waar je je jezelf kan zijn en zonder schroom kan zeggen wat je wil, ook wat moeilijk of kwetsbaar is. Bij dokter Goedele was dat gevoel er meteen.
Wat haar voor mij zo bijzonder maakte, was haar uitzonderlijke gave om 2 talenten te combineren die volgens mij zelden samen voorkomen.
Enerzijds was er haar vermogen om echt te luisteren. Niet oppervlakkig of gehaast, maar met volle aandacht. Betrokken, warm. Echt luisteren is voor veel mensen bijzonder moeilijk, voor Goedele was het vanzelfsprekend.
Tegelijkertijd wist ze het luisteren altijd te verbinden met warm, verstandig en gericht advies.
Haar praktijk, haar persoon, voelde als een veilige plek waar genezing en groei mogelijk was, op je eigen tempo en met respect voor wie je bent..
Ronald De Keersmaeker
Zorg dragen voor elkaar in de meest ruime betekenis van het woord en in het bijzonder voor diegenen die het moeilijker hadden in het leven. Dit engagement liep als een rode draad door haar leven.
Zo was Goedele, een hart voor de zwakkeren, de meest kwetsbaren. Zelf hebben we haar in die zin mogen ervaren als coördinerend arts in het voormalige rusthuis Mercator in Rupelmonde, als aanspreekpunt bij de artsen voor de bewoners van het gemeentelijk opvanginitiatief voor kandidaat-vluchtelingen en als lid van het bijzonder comité van het OCMW Kruibeke.
Ook in haar laatste woonplaats, Huize Barzeele, waarvan zij zelf veel te kort heeft van kunnen genieten, zorgde zij voor mensen, door hen aandacht te geven, en bracht zij ons bij elkaar. Haar enige bedoeling was om voor ons allen van een huis een warme thuis te maken waar het goed is om te wonen. Getuige hiervan dat wij samen, naar aanleiding van haar overlijden beslist hebben een boom te planten ter nagedachtenis aan haar. Zo is ze nog altijd een stukje bij ons aanwezig. We zijn haar dankbaar voor alles wat ze gedaan en betekend heeft.
Medebewoners in Residentie Barzeele:
Chris en Raf, Magda en Luc, Raf en Chris, Erik en Julia
We leerden Goedele kennen tijdens de studies geneeskunde en het gezellige kotleven te Leuven. Tijdens een jaarfuif hebben we met Goedele plannen gesmeed om een Indiareis te organiseren via onze Jezuïeten connecties (haar grootoom). Naast de drang naar avontuur was Goedele bezield door de sociale gedachte gezondheidszorg bereikbaar te maken voor iedereen. India kende toen nog veel armoede, Moeder Teresa ontfermde zich over de stervenden in de straten van Calcutta.
Mede geïnspireerd door deze Indiareis besloot Goedele een opleiding Tropische Geneeskunde te volgen. Zes intense maanden waar zij een spilfiguur was in een groep geëngageerde studenten, waaronder ook haar geliefde Bart. Zij vertrokken samen om te werken naar Kasongo (toenmalig Zaïre) en later, ongelooflijk maar waar, vonden wij mekaar terug in Bwamanda (eveneens Zaïre). Goedele was er geëngageerd als ziekenhuisarts en als lesgever in de verpleegschool Bikisa, waar ze het niveau mee optilde tot het beste van de Evenaarsprovincie. Het waren mooie jaren waarin onze gezinnen zeer nauw samen leefden. Om zorg te dragen voor de kindjes werd de familie Criel bijgestaan door kindermeisje Dina. Tot op vandaag beschouwt zij Goedele als haar mama.
In 1990 moesten we het toenmalige Zaire verlaten. Goedele nam de moedige beslissing om huisarts te worden, een volgende carrièrestap die op haar lijf stond geschreven, met sociaal engagement en met de luisterbereidheid die haar zo eigen was: steun en toeverlaat van ontelbare patiënten. Ook in die periode smeedden we samen nog plannen buiten de grenzen met Likelemba, een kleinschalige steunorganisatie voor talentvolle Congolese studenten, waarbij engagement en gezelligheid hand in hand werden beleefd.
Met dankbaarheid denken wij terug aan Goedeles warme vriendschap, goedlachse uitstralende rust, vastberaden optreden als het er op aan kwam, grenzeloze gastvrijheid, wijsheid en inventiviteit, als een zorgzame liefdevolle moeder, een geëngageerde sterke vrouw in dorp en wereld.
Met het “Fonds Goedele Heyrman”, prachtig initiatief van Bart en de kinderen, zal Goedele blijven ijveren voor haar ideaal in dorp en wereld: iedereen heeft het basisrecht op goede gezondheidszorg.
Mia en Guy Coppens – De Keyser
Notre famille, la famille du Dr Sema, entretient une relation chaleureuse avec la famille du Dr Bart. Cette relation est née à Bwamanda, en République Démocratique du Congo, dans les années 1980. Après le décès de notre père en 1997, Bart, Goedele et d'autres amis ont créé le groupe « Likelemba », un groupe de solidarité qui nous a soutenu. Nous étions encore enfants quand Likelemba nous a portés dans l'épreuve.
Aujourd'hui, chacun de nous a sa propre famille. Nous resterons toujours reconnaissants. Pour Maman Suzanne, Goedele était une femme douce et attentive, avec une grande écoute, et un sourire généreux. Elle se souvient des moments partagés en 2004, quand Goedele s'inquiétait de son bien-être après la perte de son mari et demandait des nouvelles des enfants. En 2022, lors d'une commémoration du notre papa, Goedele nous avait envoyé un témoignage vidéo de ses souvenirs: un geste de cœur qui nous a profondément touchés.
Le Fonds Goedele Heyrman prolonge cette philosophie: l'entraide, la dignité et l'accès aux soins, au service de la communauté locale que Goedele aimait tant.
la famille Sema
We hebben in de jaren tachtig een paar jaren samengeleefd en -gewerkt met Bart en Goedele in Bwamanda.
We werden heel vlug goede vrienden met wie wij onze verbintenis met de Zaïrese bevolking en met onze Zaïrese collega’s deelden.
Goedele was een stralende vrouw met een medeplichtige liefde voor haar man en haar kinderen. Haar warme vriendschap en haar uitstralende rust deden je deugd.
Goedele, als dokter, gaf ook les in de verpleegsterschool en ze was daar een prachtige lesgeefster niet alleen door haar pedagogische aanpak voor het overbrengen van de bevoegdheden maar vooral door haar luisterbereidheid en de manier waarop ze iedere leerling bekeek.
Die luisterbereidheid had ze ook in haar alledaags leven: bij haar kon je altijd thuis met je verhaal. Ze was, wat men in de sportstaal, een zwaargewicht noemt en als je verdriet had dan wou je dat zij je in haar warme armen tegen haar borst nam.
En ik eindig met haar voornaam: Goedele. Die voornaam was haar leven : goed in alles, in haar wijsheid, in haar liefde, in haar zachtheid, in haar warme ogen.
Wilfried en Cathérine
Deze foto is genomen in maart 2026 op de dag van de vrijwilliger. Iedereen met een bloem in de hand. Ook voor Goedele was er een bloem… die Bart voor haar vasthoudt. Goedele maakte deel uit van het medisch team. Bart is nog steeds lid van het bestuursorgaan van het Wijkgezondheidscentrum
Sinds Goedele’s overlijden staat de foto van Goedele op een tafeltje aan de receptie van het Wijkgezondheidscentrum”. De tekst die naast haar foto staat leest als volgt: “Het veel te vroege overlijden van dr. Goedele heeft ons allen diep geraakt. Namens de collega-artsen, het bestuur en het hele team van Wijkgezondheidscentrum De Link betuigen we onze oprechte deelneming aan Bart - tevens bestuurslid van De Link - de kinderen en kleinkinderen en de hele familie. We hebben Goedele leren kennen als een warme, zorgzame en krachtige arts die met haar jarenlange ervaring een essentiële rol speelde in de uitbouw van De Link. Ze was een geliefde collega, gewaardeerd door ons allen. We zijn dankbaar dat we met dr. Goedele hebben mogen samenwerken, maar we zullen haar missen. We wensen Bart en de hele familie veel sterkte en hopen dat de mooie herinneringen aan haar steun en troost mogen bieden”
Dr. Goedele
Op 8 april 2024 startte wijkgezondheidscentrum De Link de samenwerking met dr. Goedele. Al snel leerden we haar kennen als een bijzondere vrouw en een uitzonderlijke arts.
Voor haar collega-artsen was dr. Goedele een bijzonder professionele collega, steeds op zoek naar wetenschappelijk onderbouwde oplossingen voor de uitdagingen waarmee we in onze praktijk worden geconfronteerd. Ze wist haar grondige wetenschappelijke kennis te combineren met meer dan dertig jaar ervaring. Dat leidde steevast tot boeiende discussies, waarin ze op een serene en evenwichtige manier haar visie wist over te brengen en te onderbouwen.
Dr. Goedele straalde standvastigheid en kracht uit, niet alleen naar het team toe, maar zeker ook naar de patiënten. Zij genoten haar vertrouwen. Met heldere en rustige uitleg en een oprechte betrokkenheid wist ze hen op hun gemak te stellen. In het bijzonder had ze een groot hart voor kwetsbare mensen en voor de maatschappelijke problemen die het leven van velen zwaar maken. Haar warme menselijkheid en diepe empathie maakten haar bijzonder geliefd bij de patiënten. Bij dr. Goedele voelden zij zich gehoord en gezien.
Daarnaast was dr. Goedele ook gewoon een aangename, goedlachse vrouw zonder kapsones, altijd bereid tot een vriendelijk gesprek.
Dr. Goedele heeft op ons allen een diepe indruk nagelaten.
Wijkgezondheidscentrum De Link zal haar niet vergeten.
Begin juli 1999 heb ik samen met Goedele, Bart en een groepje jonge artsen tot de vroege uurtjes gedanst op het huwelijksfeest van mijn oudste broer. Fantastisch was dat als achttienjarige snaak te mogen vertoeven bij deze artsen in spe. Als ik het me goed herinner hebben we het toen gehad over wat een arts allemaal kan betekenen in de wereld en vooral waar de nood het hoogst is.
Jaren later kwam ik Goedele en Bart terug tegen in Kruibeke: Goedele als geboren Bazelse na jaren in Afrika – waar de nood het hoogst is – als arts teruggekomen, ikzelf via de liefde hier beland.
Weer heel wat jaren later – na onze eerste beleidsperiode – wou SamenVoorKruibeke zich versterken met mensen die echt het verschil maken. Natuurlijk kwamen we dan bij Goedele terecht: gewaardeerde huisarts, ingebed in het maatschappelijke leven van Kruibeke, sociaal heel geëngageerd, altijd daar waar de nood het hoogst was.
Voor SamenVoorKruibeke was Goedele de ideale versterking om ons sociaal beleid – binnen de mogelijkheden van onze gemeente – nog sterker, menselijker en oplossingsgericht te maken.
Wij hebben ons beleid niet kunnen voortzetten maar als lid van het Bijzonder Comité dat over de bijstand voor wie het nodig heeft beslist, groeide Goedele met haar sterke en warme persoonlijkheid uit tot een bepalende figuur die boven de politieke en andere discussies stond, die de tegenstellingen overbrugde en die altijd in oplossingen dacht.
Waren er maar meer mensen zoals Goedele!
Jos Stassen
Op Goedele’s begrafenis kondigde Bart aan dat de familie, als eerbetoon aan zijn vrouw, een stichting wilde oprichten om haar zorgfilosofie levendig te houden. Kort daarna nodigden ze mij, als vriend van PJ (zoon van Goedele) en vanuit mijn sociaalwerkachtergrond, uit voor een eerste brainstorm. We hoefden niet van nul te beginnen want Bart had de grondslagen van de stichting al in grote lijnen uitgewerkt.
Door samen ideeën uit te wisselen, groeide een helder en gedragen kader waarin de uitgangspunten van de stichting werden vastgelegd in een duidelijke missie, visie en strategie. Dat proces inspireerde mij om deze grondslagen ook theoretisch en conceptueel verder te verdiepen.
Met de tekstuele fundering op haar plaats volgde de uitbouw. Geen eenvoudige stap voor de familie, maar de oprichting van een fonds onder de vleugels van de Koning Boudewijnstichting bracht alles in een stroomversnelling. Vandaag is het Fonds Goedele Heyrman een feit.
Het is bijzonder om hieraan te hebben mogen meedenken en te zien hoe de familie dit met grote toewijding draagt. Dit fonds en haar totstandkoming is voor hen zowel een manier om met het verlies om te gaan als een bron van troost. Goedele’s warme mensbeeld krijgt nu een blijvende en betekenisvolle voortzetting.
Vinnie Detaeye
Het feit dat Goedele na de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 uitdrukkelijk koos om te zetelen in het Bijzonder Comité van de Sociale Dienst (BCSD) typeert hoe zij haar maatschappelijke verantwoordelijkheid in onze gemeente wou opnemen. Niet in de spotlichten vanop het politieke toneel van een soms gepolariseerde gemeenteraad maar wel in de luwte van het Bijzonder Comité waar als bestuursorgaan samen met de maatschappelijk werkers nagegaan wordt op welke manier de meeste kwetsbare burgers van onze gemeente effectief verder kunnen geholpen worden.
Eigenlijk lag deze keuze voor het BCSD in het verlengde van haar engagement als huisarts om zoveel als mogelijk rechtstreeks impact te hebben op de gezondheid en het welzijn van al wie hulp nodig heeft. Voor haar was iedereen gelijkwaardig en verdiende elkeen een nieuwe kans om zijn of haar situatie te verbeteren.
Ik vond in Goedele ook een grote medestander om de werking van het BCSD los te koppelen van het individuele politieke dienstbetoon en om te vormen tot beleidsorgaan waar naast het toekennen van de individuele steun ook het sociaal beleid van onze gemeente samen met de medewerkers van de dienst Welzijn werd voorbereid en operationeel uitgewerkt. Ik ben Goedele ontzettend dankbaar dat zij er mee voor zorgde dat wij als BCSD hierin ons als één stem konden uitspreken.
Filip Vercauteren
Schepen van Welzijn en voorzitter BSCD Kruibeke
2019 - 2024
Goedele was een pleitbezorger om de zittingen Bijzonder Comité Sociale Dienst (BCSD) zonder ‘politieke tussenkomst’ (zoals ze het zelf omschreef) te laten verlopen. Zij was overtuigd van de meerwaarde om in open dialoog, in interactie en met respect voor elkaar, beter te kunnen doen voor de meest kwetsbaren. Niet alleen was zij inhoudelijk geëngageerd, maar ook emotioneel was zij heel betrokken. Haar veelvuldige steunbetuigingen waren onmisbaar voor de collega’s die in Kruibeke woelige waters hebben doorzwommen. Daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.
Mijn dank gaat ook verder dan dat, want toen ik in september 2015 startte als dagelijks verantwoordelijke Lokaal Opvanginitiatief (van asielzoekers), was zij het die in mijn eerste werkweek meteen een overleg wou om de verhoogde instroom aan asielzoekers te bespreken. Met een bang hart trok ik naar de groepspraktijk, uit schrik dat we de ondersteuning vanuit de huisartsen kwijt waren. Daar ontmoette ik een vurige vrouw met een hart op de juiste plaats. Op dat moment wist ik voor mezelf: hier hoor ik thuis.
Laszlo Kosolosky
Sociaal Huis, gemeente Beveren-Kruibeke-Zwijndrecht
Een hartelijke waardering voor Dokter Goedele Heyrman
Tijdens mijn tijd in het vaccinatiecentrum van Beveren, waarvan ik als voorzitter van de Eerstelijnszone waasland Noord-Oost mede verantwoordelijk was, heb ik het grote genoegen gehad om nauw samen te kunnen werken met Dokter Goedele Heyrman. Het is zeldzaam om iemand tegen te komen die professionele deskundigheid zo moeiteloos combineerde met een warme, menselijke aanpak.
Goedele viel direct op door haar positieve ingesteldheid en haar vermogen om rust te brengen in een drukke omgeving. Voor zowel het team als de bezoekers was zij een baken van vertrouwen. Ze luisterde oprecht, handelde kordaat en deed dit alles steeds met een glimlach die aanstekelijk werkte.
Samenwerken met Goedele betekende werken in een sfeer van wederzijds respect en efficiëntie. Haar passie voor de zorg en haar collegialiteit maakte haar niet alleen een uitstekende arts, maar ook een fijne persoonlijkheid om aan je zijde te hebben.
Bedankt, Goedele, voor de fijne samenwerking en je onvermoeibare inzet!
Chris Vermeulen
Voorzitter Waasland Noord-Oost
Verpleegkundige
Denkend aan Goedele
Woorden dwarrelen
Vrouw, vriend, partner, collega,
Verdwijnend in de tijd
In mijn kleine heelal
Zoemt het oudste mantra Ohm
Mmm wordt ma ma ma
Moeder, oermoeder,
Moeder voor altijd
Moeder van voor alle tijd
Vonkend in een korte vlucht
Schitterend en vlammend
Uit het Vuur, naar het Vuur
Zij was er maar heel even
Haar vuur is eeuwig
Moeders zijn eeuwig
Zij dragen de Tijd
Zij dragen, ons, mensen
Zij dragen het leven
En opnieuw schieten vonken
Uit het Vuur
Uit haar Vuur
Luc Bonneux
